Australische onderzoekers hebben een wel heel opmerkelijke vondst gedaan: een fossiel van een ichthyosauriër, die zowel prooi als roofdier was. 

Het gehavende skelet van een ichthyosauriër, recent gevonden in de Australische provincie Queensland, zou niet misstaan in een murder mystery. Op zijn wervels werden bijtsporen aangetroffen van een groot roofdier en in zijn maag zaten botresten van een pterosauriër. Wat heeft zich precies afgespeeld voor de dood van dit grote zeereptiel uit het dinotijdperk?

Lees ook:

• Nieuw vliegend reptiel ontdekt in gefossiliseerde dinokots
• Schedel van gigantisch zeemonster breekt wereldrecord

Eten en gegeten worden 

Ooit lag de plek waar de ichthyosauriër is gevonden onder water. In de zogeheten Eromangazee maakten gigantische zeereptielen de dienst uit, waarvan de meestgevreesde de vleesetende en tot wel 13 meter lange Kronosaurus was (een pliosaurër). 

Gezien de soort bijtsporen op de wervels van het ichthyosauriërfossiel gaan de onderzoekers er vanuit dat ook dit individu door een Kronosaurus om het leven is gekomen (of na zijn dood door hem is opgepeuzeld). Sommige wervels waren namelijk gespleten en hij mistte lichaamsdelen, wat erop wijst dat deze zijn opgegeten. 

Uit zijn maaginhoud blijkt dat het zwemmende reptiel voor zijn dood zelf ook de beest heeft uitgehangen. De onderzoekers vonden namelijk botten van een pterosauriër in de buurt van het fossiel, de eerste gewervelde dieren die konden vliegen. Het is voor het eerst dat er direct bewijs is gevonden dat zij op het menu stonden van ichthyosauriërs. 

Maaginhoud van de ichthyosaurus

De maaginhoud van de ichthyosauriër kon niet zomaar ontwaard worden. Die was namelijk al veranderd in een concretie: een bolvormige stenen afzetting. In totaal lagen er vier concreties naast de opengereten ichthyosauriër, op zo’n halve meter van zijn schedel. 

Met behulp van een beeldvormende techniek die de absorptie van neutronen kan detecteren – neutron tomography – vonden de onderzoekers fragmenten van vissen, inktvissen en dus twee botten van de pterosauriër, waaronder een deel van een kaakbeen. 

Andere mogelijke verklaring

Na zijn dood viel de ichthyosauriër, die zes tot zeven meter lang was, op de zeebodem. Op basis van hoe het fossiel bewaard is gebleven, konden de onderzoekers concluderen dat zijn skelet nog deels aan elkaar vastzat met zacht weefsel toen hij viel.

Omdat de concreties met maaginhoud naast zijn lichaam zijn gevonden, is niet uit te sluiten dat de ichthyosauriër op de pterosauriërresten is gevallen. Het kan ook dat de zeestroming deze resten heeft meegevoerd, samen met de verzameling ichthyosauriërbotten, en dat ze zo op dezelfde plek terecht zijn gekomen. 

Toch achten de onderzoekers die kans klein. Pterosauriërresten zijn zeldzaam en de concreties werden gevonden te midden van de ichthyosauriërresten. Dat maakt de conclusie dat het om een maaginhoud gaat het meest voor de hand liggend. 

Bron: Gondwana Research