Niet gezellig, maar wel intrigerend. Deze natuurfoto’s vielen in de prijzen bij een wedstrijd die in het thema van dood en verderf stond.
Eerder dit jaar zijn de winnaars van de Close-up Photographer of the Year-competitie (CUPOTY) al onthuld. Maar naast deze hoofdwedstrijd, organiseert CUPOTY ieder jaar ook nog een kleinere wedstrijd. Deze keer was het thema dood en verderf (Death & Decay). Dat leverde lugubere, maar ook fascinerende platen op. Hieronder onze tien favorieten.
Etenstijd
Dit macabere shot is de winnaar van de themawedstrijd. Fotograaf Willem Kruger: “Op een vroege ochtend tijdens een safari in het Kruger National Park kwamen mijn vrouw en ik drie gevlekte hyena’s tegen die langs de weg liepen. Eén van hen droeg de kop van een zebra, waarschijnlijk afkomstig van een prooi die door een leeuw was gedood. In de natuur gaat bijna niets verloren – zelfs hyena’s hebben een gezin te voeden, en dat doen ze met opmerkelijke toewijding.”
Echte liefde?
“Als het paarseizoen aanbreekt, verzamelen gewone padden zich in vijvers om te paren”, vertelt fotograaf Juan Jesus over zijn foto die de tweede prijs won. “Vaak hebben meerdere mannetjespadden het op één vrouwtje gemunt, en soms stikt ze doordat ze door die menigte niet meer naar de oppervlakte kan komen om adem te halen. In dit geval hadden verschillende mannetjes tevergeefs het vrouwtje het hof gemaakt en toen het drama zich voltrok, verlieten ze allemaal de plek. Alleen deze pad bleef achter, haar lichaam omhelzend – zijn ware liefde.”
Gezonken
“We waren aan het duiken in een vijver in de buurt van Parijs, en ik was op zoek naar interessante onderwerpen in deze nogal kale omgeving toen ik het lichaam van een kuiken van een eendvogel op de bodem aantrof”, zegt fotograaf Gaël Modrak. “Het tafereel was weliswaar macaber, maar inspireerde me. Ik schakelde over op mijn groothoeklens om de sombere sfeer vast te leggen, en positioneerde mezelf zo dat ik de lichtstralen kon meenemen die door het troebele water naar beneden sijpelden, waardoor het beeld een mystieke, bijna eerbiedige uitstraling kreeg.” De jury waardeerde de foto en gaf Modrak de derde prijs.
Beoogd voedsel
Fotograaf Emanuele Biggi: “Ik fotografeerde kikkervisjes en jonge kikkers bij een ondiepe poel in een beekje op het eiland Nosy Komba, Madagaskar, toen ik vanuit mijn ooghoek een snelle beweging opving. Ik draaide me om en zag deze grote spin (Nilus sp.) die een pas gevangen kikkervisje vasthield. Ik begon deze kleine maar dramatische jachtscène te fotograferen. De spin at vanaf de achterkant van zijn prooi, waardoor het levenloze oog van het kikkervisje bijna tot het einde van de maaltijd zichtbaar bleef.”
Veren in de wind
“Deze Amerikaanse torenvalk en zijn gezin wonen op een begraafplaats in Massachusetts”, vertelt fotograaf Jason Gilbody. “Hij verstopt zijn prooi meestal in de bloempotten die bij de grafstenen staan. Op dit moment haalde de torenvalk een mus uit een van die potten en bracht hem naar een nabijgelegen grafsteen om hem op te eten. Het was een winderige dag, dus terwijl hij de mus plukte, dwarrelden de veren weg in de wind.”
Marionet
Fotograaf Ken Bluma liep door zijn plaatselijke staatspark in Illinois en zag een klein voorwerp in de begroeiing aan de rand van het pad hangen. Toen hij beter keek, zag hij dat het een eikelboorder was, of liever gezegd: wat er nog van over was. “Toen ik door de macrolens keek, bleek dat hij al enige tijd geleden was gestorven en dat alleen nog maar zijn uitgeholde exoskelet over was, hangend aan een zijden draadje. Het tafereel deed een beetje denken aan een poppenspel, waarbij het kleine lichaam zachtjes ronddraaide in de wind.”
Microdrama
“Op een ochtend zag ik een bladluis aan een enkel draadje van een spinnenweb hangen, als een stukje wasgoed aan een waslijn”, vertelt de Nederlandse fotograaf Sophie Mijnhout. “Het waaide te hard om een foto te maken, dus kwam ik laat in de middag terug, toen het wat rustiger was geworden. De bladluis leefde nog, maar er kleefden nu kleine witte vlekjes aan. Door de macrolens kon ik zien dat het babybladluizen waren – de moeder was bevallen terwijl ze in de lucht hing. De kleintjes konden, net als zij, nergens heen. Een microdrama dat maar weinig mensen ooit zullen hebben meegemaakt.”
Taart?
Fotograaf Nelson Milano kwam tijdens een wandeling door een park een boomstam tegen met aan één kant een klomp die een beetje op een chocoladetaart leek. Het bleek een grootmazig netpluimpje te zijn, een slijmzwam. De Engelse naam voor deze schimmel is overigens veel leuker: Chocolate tube slime.
Hongerige plant
“We hebben een verzameling vleesetende planten in onze tuin”, zegt fotograaf Ed Phillips. “In september komen er veel langpootmuggen tevoorschijn en dit ongelukkige exemplaar was verstrikt geraakt in een van de zonnedauwplanten. De gespecialiseerde bladeren van de zonnedauw hadden zich om de langpootmug gekruld, dus ik neem aan dat hij al een tijdje gevangen zat. Het was een opmerkelijk voorbeeld van het langzame, weloverwogen geweld van vleesetende planten.”
Zombiemot
Fotograaf Emanuele Biggi: “Ik liep tussen de rotsen langs een smal beekje, verscholen in de Apennijnen, toen iets vreemds in een struik mijn aandacht trok. Aan een stengel hing een mot die een gruwelijk einde had gevonden. Een schimmel had zijn lichaam overgenomen en het insect uiteindelijk gedood. Ik heb al vaker zombieschimmels gevonden, vaak in de tropen en een paar keer in Europa, maar ik had niet verwacht hier zo’n grote te vinden.”
Meer toffe fotowedstrijden: